Soms zit de grootste afstand in fotografie niet tussen idee en uitvoering, maar tussen theorie en praktijk.
De voorbije periode ben ik binnen de fotografieopleiding aan Narafi veel bezig met licht. Niet alleen hoe het “werkt”, maar hoe je het bewust kan inzetten. Zeg maar hoe richting, hardheid en oppervlak een beeld sturen.
Dat soort theorie is interessant. Maar het wordt pas waardevol op het moment dat je het omzet naar iets tastbaar. Deze reeks is zo’n moment.
Het idee was eenvoudig: ik wilde werken met licht van onderen. Zacht, diffuus, maar toch vormgevend.
Alleen had ik daar niet meteen de juiste lichtvervormer voor.
Dus ben ik beginnen bouwen.
Een kunststof plaat als lichtvlak. Werkbanken als ondersteuning. Een rol papier om het geheel te dragen. En een paar flitsers.
Geen high-end oplossing. Wel een functionele. Voor de geïnteresseerden de flitser was een simpele godox QS300 (300watt studioflitser), onder tafel gezet naar de witte grond gericht. Die weerkaatste het licht op de witte kunststofplaat.
Het was een setup die mij verplichtte om na te denken over wat licht precies doet.
We zijn gewend om licht van boven of opzij te gebruiken. Het voelt “natuurlijk”.
Maar draai je dat om, laat je licht van onder komen,dan verandert er iets fundamenteels.
Schaduwen verschuiven. Textuur wordt anders gelezen. Het lichaam krijgt een andere spanning.
Tijdens de shoot begonnen we daarmee te spelen.
Samen met het model gingen we zoeken: hoe ver kan je gaan? Wanneer voelt het nog zacht — en wanneer wordt het onrustig? Dit was geen shoot met een vast plan. Gaandeweg heb ik een flitser bijgeplaatst om wat hairlight en interessante combinatie van kleuren te krijgen.
We werkten traag. Probeerden dingen die misschien niet zouden werken. Speelden met langere sluitertijden om beweging en zachtheid toe te voegen. Veel beelden vielen af. Sommige momenten werkten plots wél. Zoals onderstaand beeld, wanneer de flitser onder de plaat niet meewerkte. Dit gaf onverwacht wel een leuk lowkey beeld met reflectie, waar ik in de toekomst wel nog es mee zal experimenteren.
En net daar gebeurt het voor mij.
Niet wanneer alles klopt op papier, maar wanneer iets onverwacht begint te leven.
Wat deze reeks mij opnieuw duidelijk maakte, is dat beperking geen nadeel hoeft te zijn. Integendeel.Door niet te kunnen terugvallen op “de juiste tools”, word je gedwongen om beter te kijken.
Wat doet dit oppervlak met mijn licht? Hoe verspreidt het zich? Wat gebeurt er met huid, met vorm, met schaduw? Dat zijn dezelfde vragen die ik binnen de opleiding behandel. Alleen kregen ze hier een fysieke vorm.
Er is een moment tijdens zo’n shoot waar techniek naar de achtergrond verdwijnt. Je stopt met denken in instellingen of materiaal, en begint te reageren op wat je ziet. Dat moment is moeilijk te forceren. Maar het ontstaat vaker wanneer je jezelf de ruimte geeft om te experimenteren.
Deze reeks voelt voor mij als zo’n overgang. Van begrijpen naar aanvoelen.
Ik droom, net als veel fotografen, van beter materiaal. Meer controle. Meer mogelijkheden.
Maar deze beelden herinneren mij eraan dat groei niet begint bij wat je koopt, maar bij wat je probeert.
En soms ligt de grootste vooruitgang gewoon in het bouwen met wat er al is. Ik heb nog heel wat bouwmaterialen van mijn renovatie thuis liggen, mogelijkheden genoeg om verder te experimenteren.
En ondertussen heb ik al es met dezelfde opstelling een 2de sessie gedaan:
