Sommige dromen verdwijnen niet. Ze wachten gewoon op het juiste moment.
Mijn naam is Derek. Ik combineer een fulltime job met de opleiding fotografie aan Narafi, en ergens voelt dat nog altijd een beetje onwerkelijk.
Ik ben de derde van vier kinderen en groeide op in een warm gezin waar samenhorigheid belangrijk was. Wanneer ik vandaag oude familiefoto's bekijk, besef ik hoe krachtig fotografie eigenlijk is. Een beeld brengt je niet alleen terug naar een plaats of een gebeurtenis, maar ook naar een gevoel.
Ik werk ondertussen 16 jaar bij een farmaceutisch bedrijf, Ajibio-pharma services. Eerst als chemie-operator en sinds 2019 kreeg ik de kans om door te groeien naar supervisor. Die combinatie van werk, ploegen en studie is bij momenten intens, maar heeft me ook discipline, doorzettingsvermogen en relativeringsvermogen geleerd.
Hoewel fotografie vandaag mijn belangrijkste creatieve uitlaatklep is, doe ik mijn job nog altijd graag. Ik haal veel voldoening uit het samenwerken met mensen, het begeleiden van een team en het zoeken naar oplossingen. De creatieve vrijheid is er anders dan in fotografie, maar de menselijke kant van het werk spreekt me nog steeds sterk aan.
familiefoto, linksonder Derek, 1988
Van Fascinatie naar Engagement
Fotografie is altijd aanwezig geweest in mijn leven. Niet als een rechte lijn, maar eerder als iets dat telkens terugkwam. Mijn eerste echte herinnering eraan gaat terug naar Aalst Carnaval. Ik was een jaar of tien toen ik voor het eerst zelf foto’s mocht maken met een kleine openklapbare Kodak Ektra camera. Waarschijnlijk technisch verre van perfect, maar het gevoel dat beelden momenten konden vasthouden was er meteen. Misschien is daar ergens de basis ontstaan van mijn fascinatie voor fotografie en verhalen. Soms heel intens, soms meer op de achtergrond. Doorheen de jaren groeide vooral het besef dat beelden meer kunnen zijn dan “mooie foto’s”. Een beeld kan iets tonen wat moeilijk onder woorden te brengen is. Een sfeer, een emotie, een herinnering, een stukje identiteit.
Die zoektocht is waarschijnlijk ook de reden waarom ik uiteindelijk opnieuw bewust voor fotografie begon te kiezen. In 2019 startte ik aan CVO Pro in Aalst met de opleiding vakfotografie. Dat was voor mij een belangrijke stap: niet langer alleen intuïtief fotograferen, maar ook echt tijd investeren in techniek, beeldtaal en ontwikkeling als maker. In 2024 haalde ik samen met Ann en Elena het diploma en een keileuke ervaring met onze eerste expo “Focus op 3”
Die ervaring gaf me het vertrouwen om verder te groeien en bracht me uiteindelijk ook bij Narafi terecht. Tijdens een open-campusdag voelde ik voor het eerst: misschien moet ik dit gewoon doen. Niet wachten tot het perfecte moment, maar springen.
Eerlijk, gezien mijn leeftijd, ploegenwerk en het niveau van de afgestudeerden had ik toch schrik. Het leeftijdsverschil met andere studenten bleek net verrassend inspirerend. Ze hebben andere referenties, andere energie en een andere manieren van kijken.
Affiche van de portfolio-expo CVOpro
Tussen techniek en gevoel
Wat mij het meeste aanspreekt in fotografie is de combinatie van techniek en emotie. Ik experimenteer graag met licht, beweging en sfeer, maar uiteindelijk moet een beeld ook iets voelen.
Tijdens de opleiding ben ik steeds meer beginnen zoeken naar werk dat persoonlijk aanvoelt. Soms gebeurt dat in portretten, soms in vrij werk, soms in kleine experimenten waarbij ik bewust beperkingen opzoek. Niet altijd met het duurste materiaal, maar vaak net door creatief te werken met wat beschikbaar is.
Ik haal veel inspiratie uit fotografen die durven vertragen en sfeer belangrijker maken dan perfectie. Fotografen zoals "Paolo Roversi" en “Haris Nukem” inspireren me door hun bijna dromerige beeldtaal. Maar even goed kan inspiratie ontstaan uit cinema, muziek, schilderkunst of gewoon uit observaties in het dagelijkse leven.
Waarom fotografie studeren?
Wat ik sterk vind aan de opleiding fotografie aan Narafi is dat je niet alleen leert hoe je een camera gebruikt. Je leert kijken. Je leert nadenken over beelden. Waarom werkt een beeld? Waarom raakt het je? Wat wil je eigenlijk vertellen?
Een van de eerste opdrachten die me echt is bijgebleven, was verrassend eenvoudig: een ei fotograferen in de studio. De opdracht bestond erin om hetzelfde onderwerp op verschillende manieren te belichten.
Op het eerste gezicht leek dat weinig spectaculair. Maar daar ontdekte ik hoe licht een beeld volledig kan veranderen. Hetzelfde ei kon hard, zacht, mysterieus, dramatisch of bijna abstract worden, enkel door het licht anders te gebruiken.
Het was een van die momenten waarop ik besefte dat fotografie veel meer is dan een camera bedienen. Je leert kijken. Je leert begrijpen hoe licht vorm geeft aan een beeld en hoe kleine keuzes een groot verschil kunnen maken.
Die combinatie van praktijk, reflectie en experiment maakt de opleiding voor mij enorm waardevol.
Sommige opdrachten confronteren je ook met jezelf. Je leert niet alleen beter fotograferen, maar ook bewuster keuzes maken. Welke verhalen wil je tonen? Welke sfeer past bij jou? Welke beelden blijven hangen?
De richting die ik uit wil
Waar ik exact zal uitkomen na de opleiding weet ik nog niet volledig en misschien hoeft dat ook niet. Wat ik wel weet, is dat ik fotografie verder wil uitbouwen op een manier die dicht bij mezelf blijft.
Ik voel me sterk aangetrokken tot portretfotografie en artistiek werk waarin sfeer en emotie centraal staan. Tegelijk hou ik ervan om conceptueel te denken en verhalen op te bouwen in beelden.
Een droom die ik stilaan meer durf uitspreken, is om ooit als reisbegeleider mee te werken aan fotografiereizen op maat. Reizen waarbij fotografie niet draait om snel beelden verzamelen, maar om echt leren kijken, beleven en creëren samen met anderen. Concepten zoals de reizen van Starling Reizen https://starling.be spreken mij enorm aan omdat ze avontuur, ontmoeting en beeldvorming combineren.
Het idee om mensen via fotografie een plek intenser te laten beleven en tegelijk zelf te blijven groeien als fotograaf, lijkt me bijzonder waardevol.
Kenia, 2023
Blijven experimenteren
Een van de belangrijkste dingen die ik tijdens de opleiding ontdekt heb, is dat groei vaak ontstaat door gewoon te proberen. Soms lukt iets niet. Soms voelt een idee te ambitieus. Maar net daar ontstaan vaak de interessantste beelden.
Dat is ook waarom ik fotografie vandaag niet meer zie als enkel een eindresultaat, maar als een proces. Een manier van observeren. Van voelen. Van blijven zoeken.
Wie benieuwd is naar mijn werk of projecten kan altijd een kijkje nemen op mijn website:
👉 Mijn portfolio website https://www.derekrabier.be
En wie zelf twijfelt om fotografie te studeren: misschien is dit je teken om toch die open campusdag binnen te stappen.