De kracht van traagheid, een experiment in loslaten

Sommige fotografen maken beelden.
Andere creëren een gevoel.

Toen ik het werk van Paolo Roversi ontdekte, bleef vooral dat hangen: niet de scherpte, niet de perfectie, maar wel de sfeer. Alsof zijn beelden niet vastgelegd worden, maar langzaam ontstaan.

Dat wilde ik zelf ervaren.

In een wereld waar fotografie vaak draait om controle, snelheid en technische perfectie, koos ik bewust voor het tegenovergestelde.

een kleine lichtbron.
Beweging.
Onzekerheid.

Geen flits die alles bevriest, maar een beeld dat tijd toelaat. Geen volledige controle, maar ruimte voor wat er gebeurt tussen twee momenten in.

Tijdens het fotograferen voelde het soms alsof ik grip verloor.

Te donker.
Te onscherp.
Te weinig houvast.

Maar net daar begon het interessant te worden.

De beelden werden minder voorspelbaar. Minder “juist”. Maar tegelijk ook… eerlijker.

De stof bewoog, het lichaam volgde. Licht gleed over vormen zonder alles prijs te geven. Wat zichtbaar bleef, was nooit het volledige verhaal.

En misschien hoeft dat ook niet.

Naarmate de shoot vorderde, werd het beeld minder gecontroleerd. Maar dit was niet erg.

Wat deze reeks mij vooral heeft geleerd, is dat perfectie niet altijd het doel hoeft te zijn.

Soms ontstaat de sterkste fotografie net in de ruimte waar dingen niet volledig kloppen. Waar scherpte vervaagt. Waar licht niet alles onthult.

Misschien draait fotografie niet altijd om wat je ziet. Maar om wat je voelt in wat net buiten beeld blijft.

Experiment geslaagd.

October 2025

In October 2025 I received the European Photographer (EP) qualification from the Federation of European Professional Photographers (FEP).

The EP qualification recognises professional competence and a solid photographic standard. Candidates submit a panel of twelve images that are evaluated by a jury of three qualified judges. Even at this entry level, strong technical control, composition and artistic expression are required.

For my submission I presented a panel focused on portrait and nude photography, exploring light, form and human presence through a variety of compositions and lighting approaches.

The jury described the panel as “creative portrait and nude photography that goes beyond a simple headshot.” They highlighted the playful use of light, the variation within the images and the overall quality of the compositions.

Out of twenty applications in this session, sixteen photographers successfully qualified. I am honoured to be among them.

The EP qualification represents an important step in my photographic journey and encourages me to continue developing my personal work and visual language.